ΠΙΣΩ
ΑΛΜΑ ΖΩΗΣ: Η ιστορία μιας εθελόντριας

Πέρασαν κιόλας πέντε χρόνια. Η ιστορία μου τόσο ίδια όσο και διαφορετική με κάθε γυναίκα που βίωσε τον καρκίνο του μαστού.

Ήταν Οκτώβρης του 2007 όταν η επιμονή μου να αφαιρέσω αυτό που κάποτε φαινόταν αθώο στις απεικονιστικές εξετάσειςεμένα με οδήγησε σε ένα σύντομο χειρουργείο.Το μικρό γρομπαλάκι αμείλικτο επιβεβαίωσε τους χειρότερους φόβους μου. Καρκίνος! Μέσα σε ελάχιστη ώρα πάρθηκαν αποφάσεις για την αντιμετώπισή του, όχι ότι είχα άποψη για το τι έπρεπε να γίνει,απλά αφέθηκα στους γιατρούς και τον Θεό.

Λέξεις όπως λοβιακό, διηθητικό, insitu, λεμφαδένες, ορμονοεξαρτώμενο, εξετάσεις, δείκτες, αξονικές θεραπείες μπήκαν στη ζωή μου κι εγώ μπήκα στο χειρουργείο του «ΑΓΙΟΥ ΛΟΥΚΑ» για ολική μαστεκτομή και συγχρόνως σʼένα κόσμο που άλλαζε πια τη ζωή μου. Ήμουν Διευθύντρια στην Τράπεζα, η κόρη μου μόλις είχε περάσει στο πανεπιστήμιο και πριν ένα μήνα έκανα ανέμελη διακοπές στη Χαλκιδική με τους δικούς μου.

Είναι μεγάλο σοκ να σου ανακοινώνουν ότι έχεις καρκίνο. Πίστευα ότι είναι θέμα ημερών να πεθάνω. Θεωρητικά, ο συγκεκριμένος εχθρός συνήθως κερδίζει κι εγώ,ιδιαίτερα τις πρώτες ημέρες, δεν ήμουν σε θέση να κάνω σχέδια και στρατηγική για να τον πολεμήσω. Ευτυχώς για μένα ήταν όλοι οι άλλοι, ο γιατρός, το προσωπικό της Κλινικής, οι δικοί μου άνθρωποι,όλοι στο μερίδιο που τους αναλογούσε με έκαναν να πιστέψω ότι μέσα στην ατυχία μου ήμουν τυχερή. Είχα διαγνώσει έναν καρκίνο μόλις 8 χιλιοστά, δηλαδή σε πολύ αρχικό στάδιο.

Οι επιπτώσεις στην ψυχολογία μου απίστευτες. Προσπαθούσα να δώσω στους άλλους να καταλάβουν πώς ένιωθα. Δεν μπορούμε να προχωρήσουμε παρακάτω αν δεν πενθήσουμε πρώτα για κάτι που έχουμε χάσει. Η περίοδος του πένθους μου κράτησε αρκετά, με πήρε πολλές φορές από κάτω, αλλά κρατήθηκα. Το πώς το ξέρω εγώ, το μαξιλάρι μου και κάποιοι άνθρωποι που ακούμπησα πάνω τους.

Ακολούθησαν άλλα 2 χειρουργεία αργότερα στον «ΑΓΙΟ ΛΟΥΚΑ» για την πλαστική αποκατάσταση. Δεν θα ξεχάσω μια μικρόσωμη νοσηλεύτρια στον τέταρτο όροφο,πραγματικός φύλακας άγγελος στις αγωνίες και τους φόβους μου, μια κοπέλα που ευχαριστώ γιατί αυτά που έκανε ήταν πάνω από ό,τι το καθήκον της επέβαλε. Εκείνες τις μέρες, μια φίλη με έφερε σε επαφή με την Κατερίνα. Ήταν στην ηλικία μου,είχε περάσει το ίδιο με μένα, με τον ίδιο γιατρό, στην ίδια Κλινική, πριν μερικά χρόνια. Πήρα τόση δύναμη απʼαυτήν τη γλυκιά γυναίκα.

Γνώριμα συναισθήματα, φόβοι, αγωνίες, ίδια εμπειρία. Ήθελα να μιλάω μαζί της ατελείωτα, μέσα απʼ αυτήν έβλεπα τον εαυτό μου. Έτσι,όταν κάποια στιγμή η Τράπεζα που εργαζόμουν μου ζήτησε να μιλήσω στις γυναίκες του ομίλου για την εμπειρία μου και τη σημασία της πρόληψης, μʼέφεραν σε επαφή με το ΆλμαΖωής. Εκεί είδα να γίνεται ό,τι έκανε η Κατερίνα σε μένα μέσα από μια οργανωμένη ομάδα.

Σήμερα, εκπαιδευμένη εθελόντρια πλέον και μέλος του ΔΣ του συλλόγου, δίνω με τον δικό μου τρόπο βοήθεια σʼόσες το χρειάζονται. Γνωρίζω, νοιώθω, αφουγκράζομαι, δικαιολογώ την όποια κατάσταση βρίσκονται. Δεν παρηγορώ, στηρίζω. Δεν χαϊδεύω αυτιά, δίνω το χέρι μου.

Στην ιστορία που λέγεται καρκίνος του μαστού εμπλέκονται γιατροί, υπηρεσίες, δημόσιο, κλινικές, άνθρωποι. Στους περισσότερους διαπίστωσα ευαισθησία απέναντι στη γυναίκα που νοσεί, που ακρωτηριάζεται, που χάνει τη θηλυκότητά της.
Γνώρισα όμως κι αυτούς που ακόμη στις μέρες μας θεωρούν την αρρώστια ταμπού,ψιθυρίζουν πίσω από κλειστές πόρτες, φτύνουν τον κόρφοτους - κάποια το έκανε μπροστά μου - προσπαθούν να ξορκίσουν την "επάρατο". Ο καρκίνος δεν κάνει διακρίσεις. Προσωπικά, δεν ανήκα σε ομάδα υψηλού κινδύνου. Δεν κάπνιζα, δεν έπινα, ήμουν πάντα λεπτή,γέννησα πριν τα 35,θήλασα το μωρό μου, δεν είχα ιστορικό καρκίνου μαστού στην οικογένεια. Χαίρομαι που η εμπειρία μου αφύπνισε τις γυναίκες του κύκλου μου, χαίρομαι που κάποιες πρώτη φορά έτρεξαν για προληπτικές εξετάσεις εξαιτίας του δικού μου περιστατικού. Είναι αλήθεια, η έγκαιρη διάγνωση είναι η μόνη θεραπεία στον καρκίνο του μαστού. Κάποιοι δουλεύουν αυτό να γίνει γνωστό.

Αυτό κάνουμε μαζί με άλλα στο ΆλμαΖωής. Ενημερώνουμε, βοηθάμε, στηρίζουμε. Το ροζ στο κορδελάκι μας είναι η γλυκιά απόχρωση ζεστασιάς, ελπίδας και γνώσης, γιατί η γνώση διώχνει τον φόβο και την προκατάληψη που είναι κακοί σύμβουλοι.

Στο ΆλμαΖωής η ζωή συνεχίζεται μέσα από ενημέρωση σε θέματα υγείας που μας αφορούν από επιστήμονες, θέματα ψυχολογίας, γνώσης του εαυτού μας, μαθήματα άσκησης,διατροφής και φυσικά ομορφιάς. Δεν θα πάψουμε ποτέ να είμαστε γυναίκες. Έτσι έμαθα πως το να φοβάμαι δεν είναι αδυναμία και να το μοιράζομαι δεν είναι μελό, σίγουρα όχιπερισσότερο απʼόσο εξορισμού είναι η λέξη καρκίνος.

Σήμερα, 5 χρόνια μετά, σίγουρα είμαι διαφορετική, δεν γίνεται αλλιώς. Μʼαρέσει αυτό το διαφορετικό, μʼαρέσει το σήμερα, άλλωστε είναι το μόνο χειροπιαστό, είναι αυτό που ζω και χαίρομαι κάθε πρωί που ανοίγω τα μάτια μου στο καλωσόρισμα της καινούριας μέρας.

Αριάδνη Φραγκοδημητράκη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΑΣ ΤΕΥΧΟΣ