ΠΙΣΩ
Συνέντευξη: Νίκος Μεζίλης, Επεμβατικός Καρδιολόγος
Νίκος Μεζίλης
Επεμβατικός Καρδιολόγος

Στις 19 Δεκεμβρίου πραγματοποιήθηκε στην Αίθουσα Διαλέξεων της Κλινικής μας ένα χριστουγεννιάτικο ρεσιτάλ φλάουτου και πιάνου, στο οποίο εσείς πρωταγωνιστήσατε και βέβαια αφήσατε σε όλους μας τις καλύτερες δυνατές εντυπώσεις. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι μουσικές σας ικανότητες συναγωνίζονται τις γνωστές σε όλους μας ικανότητές σας στην Επεμβατική Καρδιολογία; 


Δεν πιστεύω ότι οι δύο ιδιότητές μου δρουν συναγωνιστικά ή ανταγωνιστικά. Όταν ετοιμάζω κάποιο νέο μουσικό πρόγραμμα – αυτό συμβαίνει μία, δύο φορές το χρόνο - έχω την ανάγκη να το παρουσιάσω δημόσια. Η ιδέα να παίξουμε ένα ρεσιτάλ κλασικής μουσικής στην αίθουσα επιστημονικών εκδηλώσεων της Κλινικής ήταν πολύ ενδιαφέρουσα, και εκτός των άλλων με έφερε σε μουσική επαφή με ένα κοινό το οποίο με γνωρίζει κυρίως με την επιστημονική μου ιδιότητα. Ήταν μία πολύ όμορφη μουσική βραδιά και αποδεικνύει ότι η τέχνη μπορεί να λειτουργήσει άριστα και σε χώρο που έχει φτιαχτεί για επιστημονικές εκδηλώσεις. 

 

Προφανώς η ενασχόλησή σας με τη μουσική είναι παλαιότερη από τη στροφή σας προς την ιατρική. Υπήρξε κάποιο κρίσιμο σημείο όπου και έπρεπε να αποφασίσετε τι απ’ τα δυο θα ακολουθήσετε;


Η απόφαση να ασχοληθώ επαγγελματικά με την ιατρική ωρίμασε κατά τη διάρκεια της ειδικότητας που ξεκίνησα στην Αγγλία. Μέχρι τότε αμφιταλαντευόμουν ανάμεσα στην ιατρική και στη μουσική. Από τη στιγμή που μπήκα στο αιμοδυναμικό εργαστήριο και έκανα τις πρώτες επεμβάσεις, κατάλαβα ότι αυτό θα πρέπει να ακολουθήσω επαγγελματικά. Πιθανώς να έπαιξε ρόλο το γεγονός ότι η επεμβατική καρδιολογία πέρα από επιστήμη είναι ως ένα βαθμό και τέχνη. Πάντως όσο περίεργο και να ακούγεται, η απόφαση δεν βασίστηκε σε βιοποριστικά κριτήρια και η οικογένειά μου δεν με επηρέασε προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση. Όταν άρχισα την ειδικότητα είχα ήδη το δίπλωμα στο Φλάουτο, είχα κερδίσει Πανελλήνιο Διαγωνισμό με Υποτροφία και είχα μία πρόταση από τη Julliard School της Νέας Υόρκης για πιθανές σπουδές.

 

Σε παλιότερες εποχές, ο συνδυασμός ιατρικής και μουσικής ήταν πολύ συχνότερος απ’ ό,τι σήμερα. Σε τι νομίζετε ότι οφείλεται αυτό;


Με αυστηρά επιστημονικά κριτήρια, η Ιατρική δεν είναι καθαρή επιστήμη. Η σωστή ιατρική πρακτική σήμερα μπορεί να αποδειχθεί λανθασμένη μελλοντικά. Η τέχνη όμως του να προσφέρεις βοήθεια στον πάσχοντα είναι τόσο παλιά όσο και η ανθρωπότητα. Η μουσική είχε πολύ στενή σχέση με την ιατρική ιδιαίτερα στις ανατολικές χώρες όπου διαφορετικές μουσικές τεχνοτροπίες χρησιμοποιούνταν για τη θεραπεία διαφορετικών παθήσεων, με αμφίβολα ομολογουμένως αποτελέσματα. Αντίθετα, η επιστημονική βάση της ιατρικής αν και είναι σχετικά πρόσφατη, έχει αποδειχθεί αναμφίβολα αποτελεσματική. Τέχνη και επιστήμη, λοιπόν, μαζί ή με άλλα λόγια να συνδυάζεις την επιστημονική μέθοδο με την τέχνη του να είσαι γιατρός.

 

Υπήρξε κάποια στιγμή στη ζωή σας που προβληματιστήκατε αν θα ακολουθήσετε τον ένα ή τον άλλο δρόμο αποκλειστικά;


Δεν υπήρξε καμία τέτοια στιγμή. Υπάρχουν όμως περίοδοι που η ενασχόλησή μου με τη μουσική δεν είναι τόσο έντονη λόγω των ιατρικών μου υποχρεώσεων. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, διότι μου δίνει το χρόνο να επαναπροσεγγίσω τη μουσική με άλλη διάθεση και όρεξη μετά από μια μακρά περίοδο μουσικής απραξίας. Βέβαια, το φλάουτο έχει τεχνικές απαιτήσεις και είναι απαραίτητη τόσο η εξάσκηση όσο και η καλή φυσική κατάσταση. Πάντως, όταν κάποτε αισθανθώ ότι η τεχνική μου δε βρίσκεται σε υψηλό επίπεδο, θα εγκαταλείψω τις δημόσιες μουσικές εμφανίσεις.

 

Έχετε τη γνώμη ότι η μουσική σας βοηθάει στην άσκηση των ιατρικών καθηκόντων σας και πώς;


Έχω την αίσθηση ότι η μουσική δε με βοηθάει καθόλου στην άσκηση των ιατρικών μου καθηκόντων. Αντίθετα με ότι πιστεύουν αρκετοί γιατροί που ασχολούνται με τις τέχνες, δε βρίσκω κανένα κοινό σημείο στην εξάσκηση των δύο μου ιδιοτήτων και δεν εξασκώ την καρδιολογία κάνοντας χρήση μουσικής. Όταν παίζω φλάουτο η ιατρική δεν υπάρχει, αλλά και όταν βρίσκομαι στο αιμοδυναμικό εργαστήριο η μουσική με αποσπά και με ενοχλεί. Αν η απάντηση είναι απογοητευτική, λυπάμαι.

 

Πολλοί φοιτητές της ιατρικής, που έχουν ήδη αρχίσει παλιότερα μουσικές σπουδές, αναγκάζονται να αφοσιωθούν αποκλειστικά στην ιατρική με τη σκέψη ότι είναι δύσκολο (ίσως αδύνατο) να ακολουθήσει κανείς και τα δυο. Τι θα τους συμβουλεύατε;


Δεν μπορώ να συμβουλεύσω. Ο καθένας πρέπει να βρει το δρόμο του. Μπορώ να ανακαλέσω – αν αυτό βοηθάει - μερικούς στίχους του Αυστριακού στοχαστή Ρίλκε από τα Γράμματα σ’ ένα νέο Ποιητή:

«Κανένας δεν μπορεί να σας συμβουλέψει ή να σας βοηθήσει, κανένας. Ένας μονάχα δρόμος υπάρχει: βυθιστείτε μέσα στον εαυτό σας, αναζητήστε την αιτία που σας αναγκάζει να γράφετε, δοκιμάστε αν οι ρίζες της φυτρώνουν απ’ τις πιο βαθιές γωνιές της καρδιάς σας. Εξομολογηθείτε στον εαυτό σας: θα πεθαίνατε τάχα, αν σας απαγόρευαν να γράφετε; Τούτο, πρώτ’ απ’ όλα: αναρωτηθείτε, την πιο σιγηλή ώρα της νύχτας σας: Πρέπει να γράφω; Σκαλίστε βαθιά μέσα σας, να βρείτε την ανταπόκριση. Κι αν η απόκριση τούτη αντηχήσει καταφατικά, αν απέναντι στο βαθυσήμαντο τούτο ρώτημα μπορείτε να υψώσετε ένα στέρεο κι απλό Πρέπει, τότε πλάσετε τη ζωή σας σύμφωνα μ’ αυτή την ανάγκη».

 

Πιστεύετε ότι η ενασχόληση με την τέχνη βοηθάει στην ολοκλήρωση της επιστημονικής προσωπικότητας ενός καρδιολόγου;


Εφόσον η καρδιολογία ως ιατρική ειδικότητα είναι επιστήμη και τέχνη μαζί, το μερίδιο της τέχνης αισθάνομαι ότι ωφελείται στην ενασχόλησή μου με τη μουσική. Μην ξεχνάμε ότι η επεμβατική καρδιολογία απαιτεί και επιδεξιότητα πέρα από επιστημονικότητα, και εδώ η ενασχόληση με το φλάουτο σίγουρα βοηθάει.

 

Στη σημερινή Ελλάδα, την ταλαιπωρημένη απ’ την οικονομική κρίση, τι χρειαζόμαστε περισσότερο: άριστα καταρτισμένους γιατρούς ή εμπνευσμένους καλλιτέχνες;


Τους έχουμε και τους δύο σε αφθονία! Αυτό που χρειαζόμαστε είναι καλύτερες συνθήκες να εκφραστούν και να δουλέψουν, και εκεί η κρίση έχει αφήσει το αποτύπωμά της. Υπάρχουν πολλοί θαυμάσιοι μουσικοί οι οποίοι δε βρίσκουν πεδίο ανάπτυξης, διότι οι συνθήκες είναι περιορισμένες, αλλά και εξαίρετοι νέοι γιατροί που δεν τους παρέχεται καμία δυνατότητα να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στο Σύστημα Υγείας. Προσωπικά πιστεύω ότι η κρίση επηρεάζει κυρίως την ιατρική. Η καλλιτεχνική έμπνευση και έκφραση δεν επηρεάζονται από κρίσεις! 

 

Αν τυχόν ήταν απαραίτητο να εγκαταλείψετε μια απ’ τις δυο δραστηριότητές σας, ποια θα προτιμούσατε να κρατήσετε: την ιατρική ή την τέχνη;


Αυτή την ερώτηση θα προτιμούσα να την απαντήσω μετά από 15 περίπου χρόνια όταν θα συνταξιοδοτηθώ – εύχομαι - από την ιατρική!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΑΣ ΤΕΥΧΟΣ