ΠΙΣΩ
Δεν είναι πάντα «ΑΘΩΑ» η χρόνια Δυσκοιλιότητα
Τεύχος 28
Δεν είναι πάντα «ΑΘΩΑ» η χρόνια Δυσκοιλιότητα
Λάζαρος Δανιηλίδης
Επιστημονικός Συνεργάτης -Χειρουργός Κλινικής «ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ»
Ανδρέας Καλτσάς
Διευθυντής Α΄ Χειρουργικής Κλινικής 424 ΓΣΝΕ
Επιστημονικός Συνεργάτης - Χειρουργός Κλινικής «ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ»
Σιδέρης Δελαρούδης
Ενδοκρινολόγος

Η ασθενής Φ.Ε. 38 ετών προσήλθε για εξέταση λόγω «κακοήθους» χρονίας δυσκοιλιότητας. Η νόσος άρχισε με την εγκυμοσύνη της στο πρώτο της παιδί (προ 18ετίας) συνεχιζόμενη αδιάλειπτα μέχρι σήμερα με βαθμιαία επιδείνωση. Η παρούσα κατάστασή της είναι να «καταφέρνει» να έχει κενώσεις μόνο με χρήση μεγάλων δόσεων καθαρτικών ανά 15ήμερο !!! με μεγάλη επικινδυνότητα ρήξης του παχέος εντέρου και συνεπακόλουθη επικίνδυνη για τη ζωή της κοπρανώδη περιτονίτιδα.

Η ασθενής παραπέμφθηκε σε εμάς από συνάδελφο της Αθήνας που γνώριζε ότι θα εξετάσουμε συνολικά την ασθενή και δεν θα περιοριστούμε τοπικά στο όργανο που φαινομενικά πάσχει (έντερο). Η ασθενής είχε εξετασθεί κατά την διάρκεια της νόσου της σε διάσημα ιατρικά κέντρα του εξωτερικού (π.χ. Mayo Clinic, Ηνωμένες Πολιτείες) αλλά και σε ιατρικά κέντρα της Αθήνας από γαστρεντερολόγους και χειρουργούς και της είχε προταθεί χωρίς να τεθεί σωστή διάγνωση μέχρι και ολική αφαίρεση του παχέος εντέρου (ολική κολεοτομή) για την λύση του προβλήματος, κάτι που αν το έπραττε θα ήταν έκτοτε σε ισόβια αναπηρία. Η βαλβίδα βιοανάδρασης (biofeedback) που τοποθετήθηκε σε κέντρο του εξωτερικού (St. Markʼs hospital, Αγγλία) στο έντερό της δεν την βοήθησε καθόλου.

Φυσικά είχε υποβληθεί σε όλες τις διαγνωστικές εξετάσεις (κολονοσκόπηση - βιοψία - διάβαση παχέος - αφυδευόγραμμα κλπ.).

Παίρνοντας ένα ενδελεχές ιστορικό διαπιστώθηκε ότι:
α) η ασθενής έπαθε κάταγμα στην εγκυμοσύνη της, κάτι πολύ σπάνιο
β) έπασχε από οστεοπόρωση, κάτι όχι φυσιολογικό για την ηλικία της
γ) ανέφερε επεισόδια κατάθλιψης χωρίς να υπάρχει αιτία (π.χ. συναισθηματικό shock)

Βλέποντας ολιστικά το ιστορικό της ζητήθηκαν εξετάσεις για αποκλεισμό του υπερπαραθυρεοειδισμού. Έτσι, μετρήθηκε το ασβέστιο ορού της ασθενούς. Αναλυτικά οι τιμές Ca ορού ήταν 10mg/dl και 10,3mg/dl σε επανάληψη, ενώ του ιονισμένο Ca ήταν 1,4mmol/l. Οι τιμές ήταν ύποπτες (στα ανώτερα φυσιολογικά επίπεδα ή οριακά παθολογικά αυξημένες) και αυτό μας οδήγησε στην μέτρηση της παραθορμόνης που βρέθηκε 88 και σε επανάληψη 93 pgr/ml και αυτές δηλαδή παθολογικά αυξημένες οριακά. Ζητήθηκε κατόπιν σπινθηρογράφημα παραθυρεοειδών με TC-99M Sestamibi που όμως ήταν αρνητικό για εύρεση αιτίας υπερπαραθυρεοειδισμού!!!

Παρά το ότι οι τιμές ασβεστίου - παραθορμόνης δεν οδηγούσαν στην διάγνωση του υπερπαραθυρεοειδισμού (αλλά ήταν ύποπτες = ελαφρά αυξημένες ή στα ανώτερα φυσιολογικά επίπεδα) και παρά το αρνητικό του σπινθηρογραφήματος TC-99M Sestamibi και του υπερηχογραφήματος τραχήλου, το ιστορικό και μόνο της ασθενούς μας έκανε να επιμένουμε. Στην επιμονή μας συμφώνησε και ο συνεργάτης μας ενδοκρινολόγος, έτσι ζητήθηκε υπερηχογράφημα σε εξειδικευμένα κέντρα με επίσταση της προσοχής να μελετηθούν οι παραθυρεοειδείς λεπτομερώς. Διαπιστώθηκε τελικά η ύπαρξη αδενώματος των παραθυρεοειδών αδένων. Συγκεκριμένα, το αδένωμα βρέθηκε στον αριστερό κάτω παραθυρεοειδή αδένα και είναι 10x3x5mm. Επρόκειτο για μια καλοήθη νόσο που λόγω της αυξημένης έκκρισης της παραθορμόνης προκαλούσε δυσκοιλιότητα, αλλά και δικαιολογούσε και όλα τα περίεργα - σπάνια συμπτώματα που είχε η ασθενής (κατάγματα εγκυμοσύνης, οστεοπόρωση παρά το νεαρό της ηλικίας της, αλλά και την κατάθλιψή της). Εδώ ήταν σπάνιος λανθάνων υπερπαραθυρεοειδισμός (γιʼ αυτό και δύσκολος στη διάγνωσή του), ενώ συνήθως οι περιπτώσεις υπερπαραθυρεοειδισμού μπορούν να διαγνωσθούν με απλή εξέταση ασβεστίου ορού, αρκεί να το υποπτευθεί ο θεράπων ιατρός.

Η ασθενής χειρουργήθηκε: έγινε αφαίρεση του αδενώματος του παραθυρεοειδή και η δυσκοιλιότητα διορθώθηκε με κενώσεις μέρα παρά μέρα χωρίς λήψη φαρμάκων.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΑΣ ΤΕΥΧΟΣ