ΠΙΣΩ
Αποχαιρετισμός
Τεύχος 42
Αποχαιρετισμός

Στις 28 Δεκεμβρίου 2017 έφυγε απ’ τη ζωή ο συνεργάτης μας ιατρός ουρολόγος Γρηγόρης Γιώτας, απ’ τους πρώτους γιατρούς που συνεργάστηκαν με τον «ΑΓΙΟ ΛΟΥΚΑ», ήδη απ’ την ίδρυση της Κλινικής το 1975. 

Ο Γρηγόρης Γιώτας υπήρξε ένας εξαιρετικός συνεργάτης, που διακρίθηκε τόσο για την επιτυχή άσκηση της ειδικότητάς του, όσο και για το ξεχωριστό ήθος του. 

Στην κηδεία του, που έγινε στις 29 Δεκεμβρίου 2017, ο Διευθυντής της Κλινικής μας, κ. Δημοσθένης Κατσάρκας, εκφώνησε τον παρακάτω επικήδειο λόγο:


Με βαθιά συγκίνηση, μ’ ένα σφίξιμο στο στήθος, με ένα κόμπο στο λαιμό συγκεντρωθήκαμε σήμερα εδώ όλοι εμείς, συνάδελφοι, συγγενείς, συνεργάτες, φίλοι, για να αποδώσουμε τον ύστατο επίγειο αποχαιρετισμό μας σ’ έναν πολύ δικό μας άνθρωπο, το Γρηγόρη Γιώτα που από χθες το πρωί δεν είναι πια μαζί μας. Και είναι φυσικό να είναι σκυθρωπά τα πρόσωπα και δακρυσμένα τα μάτια. 

Προσωπικά, έχασα έναν εξαιρετικό φίλο, που τον γνώρισα για πρώτη φορά στο αμφιθέατρο του παλιού ανατομείου το 1953. Από τότε κι ύστερα, οι πορείες μας άλλοτε συναντιόνταν και άλλοτε απομακρύνονταν, χωρίς όμως ποτέ να πάψει να υπάρχει μια αμοιβαία εκτίμηση και αγάπη.

Ο Γρηγόρης Γιώτας ήταν ένας πνευματικός αριστοκράτης – άνθρωπος με βαθιά μόρφωση, με εξαιρετική καλλιέργεια, με αίσθημα χιούμορ, με ορισμένες φορές κυνισμό ή και σαρκασμό, που όμως έκρυβε από κάτω μια εξαιρετικά ευαίσθητη καρδιά. Λίγοι γνωρίζουν τις φιλανθρωπικές δραστηριότητες του Γρηγόρη, που ο ίδιος φρόντιζε να μένουν άγνωστες στους άλλους. Προσωπικά, δεν ξεχνώ ποτέ εκείνη την περίπτωση στη δεκαετία του ’60, όταν τον παρακάλεσα να φροντίσει στο Μόναχο μια νεαρή κοπέλα που ανήκε στο νοσηλευτικό προσωπικό του Κεντρικού Νοσοκομείου και που έπασχε από ένα αιματολογικό νόσημα, σε εποχή που η αιματολογία ήταν εδώ στο ξεκίνημά της. Ο Γρηγόρης δέχτηκε πρόθυμα και έμαθα ότι η κοπέλα γύρισε ύστερα από αρκετές μέρες, έχοντας δεχτεί μεταγγίσεις αίματος και αιματολογική βοήθεια γενικότερα. Πολύ αργότερα όμως έμαθα ότι δεν έγινε δεκτή στο νοσοκομείο και παρέμεινε σε ξενοδοχείο, όπου ο Γρηγόρης της έκανε ακόμη και μεταγγίσεις. Και όλα αυτά, με προσωπική του κάλυψη όλων των δαπανών, πράγμα που δεν είπε ποτέ σε κανέναν. 
Μετά την αποφοίτησή του από την Ιατρική Σχολή της Θεσσαλονίκης, αφού προηγουμένως είχε πάρει το πτυχίο της Γεωπονικής, ο Γρηγόρης Γιώτας ειδικεύτηκε στην ουρολογία, μετά από μετεκπαίδευση στο Μόναχο επί μερικά χρόνια. Όταν γύρισε πίσω, δραστηριοποιήθηκε στον ιδιωτικό τομέα κυρίως, για μεγάλο διάστημα όμως ανήκε στην πρωτοποριακή ομάδα του καθηγητή Δ. Βαλτή, που ήταν και η πρώτη που εφάρμοσε στην Ελλάδα μεταμοσχεύσεις νεφρών. Ο Γρηγόρης είχε την ευθύνη του χειρουργικού μέρους των μεταμοσχέυσεων, που ήταν άλλωστε και το δυσκολότερο. 

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ήταν και δύσκολα και πονεμένα. Είχε όμως το προνόμιο να έχει μια σύζυγο κοντά του, που του συμπαραστάθηκε με ασυνήθιστη αφοσίωση, αυταπάρνηση, αυτοθυσία και με όλη της την καρδιά. Θέλω και δημόσια να της εκφράσω, μαζί με τα συλλυπητήριά μου, και την εκτίμησή μου και το θαυμασμό μου.

Την ώρα αυτή του τελευταίου επίγειου αποχαιρετισμού, από μέρους και όλων των συναδέλφων και φίλων του, υποκλίνομαι στην ιερή μνήμη του Γρηγόρη Γιώτα. Και σκέφτομαι πόσο ταιριάζει για κείνον η φράση που έγραψε στην αρχαιότητα ο Μένανδρος: «Ὡς χαρίεν ἄνθρωπος, ὅταν ἄνθρωπος ᾖ». Δηλαδή, όπως θα λέγαμε στη γλώσσα τη σημερινή μας: «Τι χαριτωμένο όν είναι ο άνθρωπος, όταν είναι άνθρωπος». Νομίζω ότι η φράση αυτή του Μενάνδρου ζωγραφίζει το Γρηγόρη Γιώτα ακριβώς. 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΑΣ ΤΕΥΧΟΣ