ΠΙΣΩ
Κρατικά & Ιδιωτικά
Τεύχος 1
Κρατικά & Ιδιωτικά

ΠΟΙΟΣ ΠΑΡΕΧΕΙ ΤΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ;

Το ερώτημα σήμερα πια – όσο περνά ο καιρός διαρκώς και πιο οξύ – τίθεται ουσιαστικά σε όλες τις σύγχρονες πολιτισμένες κοινωνίες. Ποιος άραγε παρέχει τις καλύτερες υπηρεσίες; Το κράτος ή οι ιδιώτες; Κι εμείς, οι κοινοί πολίτες, που ασφαλώς θέλουμε όσο το δυνατόν καλύτερο επίπεδο υπηρεσιών, προς τα πού θα πρέπει να στραφούμε; Προς τα δω ή προς τα κει;

Βέβαια, τα πράγματα δεν ήταν έτσι πριν από μερικά χρόνια. Τότε, ο κυρίαρχος παράγων ήταν το κράτος. Θυμηθείτε τα σχολεία, που τα κρατικά βέβαια ήταν τα σίγουρα, τα αξιόπιστα, τα «καλά». Τα πιο πολλά ιδιωτικά σχολεία ήταν χαμηλού επιπέδου και, κυριότατα, για να μπορούν να πάρουν κάποιο «χαρτί» και εκείνοι οι μαθητές που τους λέγανε τότε «κουμπούρες».

Σήμερα, τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Στις μέρες τις δικές μας, υπάρχουν ιδιωτικά σχολεία υψηλοτάτου επιπέδου, ενώ τα κρατικά είναι απίστευτα υποβαθμισμένα. Εκπαιδευτικά ιδρύματα με τη σωστή έννοια του όρου τα πρώτα και πενιχρές ή θλιβερές απομιμήσεις τα κρατικά. Ίσως αυτός να είναι κι ο λόγος που όλοι όσοι εμπλέκονται στην πολιτική και είναι υποχρεωμένοι να υποστηρίζουν με πάθος τα δημόσια σχολεία φροντίζουν να στείλουν τα δικά τους παιδιά στα ιδιωτικά. Το φαινόμενο αυτό λέει πολύ περισσότερα από οποιεσδήποτε δηλώσεις.

Αν όμως στα σχολεία η εικόνα είναι πραγματικά εντυπωσιακή, τα πράγματα μπερδεύονται ακόμη περισσότερο στην περίπτωση των νοσηλευτικών ιδρυμάτων. Έναν καιρό, όχι και τόσο περασμένο, νοσηλευτικά ιδρύματα όπως ο «Ευαγγελισμός», ο «ΕΡΥΘΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ» και άλλα παρόμοια (κυρίως στην Αθήνα) αποτελούσαν κυριολεκτικά νοσηλευτικούς «κολοσσούς». Εκείνη την εποχή, οι πιο πολλές ιδιωτικές λινικές ήταν μια πολύ φτωχή αντιγραφή των δημοσίων νοσοκομείων, όπου νοσηλεύονταν μόνο ελαφρές περιπτώσεις, που μάλιστα μεταφέρονταν στα δημόσια νοσοκομεία μόλις παρουσίαζαν κάποιες επιπλοκές.

Σήμερα, η εικόνα είναι τελείως διαφορετική. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο, τα περισσότερα δημόσια νοσοκομεία βρίσκονται σε άθλια κατάσταση. Από την άλλη μεριά, έχουν δημιουργηθεί ιδιωτικές κλινικές υψηλοτάτου επιπέδου (και επιστημονικού και πολιτιστικού και περιβαλλοντολογικού), ώστε τα πράγματα έχουν πλέον αντιστραφεί. Τώρα πια, όλοι αυτοί που δημόσια κόπτονται υπέρ των δημοσίων νοσοκομείων, όταν οι ίδιοι αρρωστήσουν, φροντίζουν να νοσηλευτούν ή στις μεγαλύτερες Ελληνικές ιδιωτικές κλινικές ή στα ξακουστά νοσοκομεία της Ευρώπης και της Αμερικής. Και μόνο το φαινόμενο αυτό, που επαναλαμβάνεται πολύ συχνά, είναι εκφραστικό της όλης καταστάσεως.

Βέβαια, θα ρωτήσει κάποιος τι γίνεται σε άλλες χώρες και γιατί σε μας παρατηρείται αυτή η ακραία διαμόρφωση. Η απάντηση είναι πάρα πολύ απλή. Στις περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες, τόσο τα δημόσια νοσοκομεία όσο και οι ιδιωτικές κλινικές λειτουργούν από ικανοποιητικά έως άριστα. Δεν υπάρχει μεταξύ τους οξύς ανταγωνισμός, οι κρατικές υπηρεσίες δε μεροληπτούν ούτε προς τα δω ούτε προς τα κει, η ροή των πραγμάτων ακολουθεί το δρόμο της με διατάξεις, νόμους και κανονισμούς που παρέχουν τη δυνατότητα και στα κρατικά και στα ιδιωτικά ιδρύματα να αναπτυχθούν και να παρουσιάσουν μια εικόνα που θα ελκύσει τους αρρώστους άλλοτε προς τα δω και άλλοτε προς τα κει. Ανάλογα με τις επιθυμίες, τα κριτήρια και τις δυνατότητες του καθενός.

Τώρα που η Ελλάδα είναι πια ισότιμο μέλος στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δε θα έπρεπε και σε μας να γίνει κάτι τέτοιο; Η απάντηση είναι σίγουρα και βέβαια θετική. Γιατί όμως δε γίνεται; Εδώ είναι το θέμα. Γιατί δεν έχουμε καλά δημόσια σχολεία; Γιατί δεν έχουμε καλά δημόσια νοσοκομεία; Γιατί, ακόμη παραπέρα, δεν έχουμε ανθρώπινες δημόσιες φυλακές (θα έχει γούστο να χρειαστούμε κάποτε και ιδιωτικές). Απορίες, ερωτήσεις, προβλήματα που κάποτε στον τόπο μας πρέπει να αντιμετωπιστούν. Με σοβαρότητα, με μελέτη, με προσοχή. Το τελευταίο όμως ερώτημα είναι αν μπορούμε να διαθέσουμε τα απλά αυτά πράγματα. Τη σοβαρότητα, τη μελέτη και την προσοχή. Εκεί επικεντρώνεται η ουσία του προβλήματος.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΑΣ ΤΕΥΧΟΣ