ΠΙΣΩ
Η στήλη του εκδότη
Τεύχος 3
Η στήλη του εκδότη

Πριν από δώδεκα χρόνια, και για να είμαστε ακριβέστεροι το 1991, το Υπουργείο Υγείας εξέδωσε μια απόφαση με την οποία «κοστολογήθηκαν» οι διάφορες ιατρικές πράξεις. Ήδη, την εποχή εκείνη, υπήρξαν πολλές διαμαρτυρίες από ενδιαφερόμενους που έκριναν ότι η κοστολόγηση έγινε σε πολύ χαμηλό επίπεδο, ώστε η εκτέλεση των σχετικών πράξεων με τόσο χαμηλό τίμημα να είναι πρακτικά ανέφικτη.

Από τότε και μέχρι σήμερα, δηλαδή στη διάρκεια των τελευταίων δώδεκα χρόνων, δεν έχει γίνει καμία αναπροσαρμογή και καμία αναθεώρηση του περίφημου «κρατικού τιμολογίου». Φαίνεται πως οι αρμόδιοι δεν πληροφορήθηκαν τα … άλματα του τιμαρίθμου. Και όχι μόνο αυτό, αλλά ούτε και συζητήθηκε ποτέ κάτι τέτοιο. Φαίνεται ότι, σύμφωνα με τη γνώμη των αρμόδιων παραγόντων, οι γιατροί και οι κλινικές υποχρεούνται να νοσηλεύουν τους ασφαλισμένους του Ελληνικού κράτους πληρώνοντας από την τσέπη τους τη σχετική δαπάνη.

Με βάση τα παραπάνω, για τη νοσηλεία ασφαλισμένου του Δημοσίου, το κράτος καταβάλλει ημερήσιο νοσήλιο στην Κλινική 25,83 ευρώ, δηλαδή περίπου 8.500 δραχμές. Ας σημειωθεί ότι σε καμία χώρα της Ευρώπης (τουλάχιστον στις 15 πλήρως εντεταγμένες στην Ευρωπαϊκή Ένωση χώρες) δεν υπάρχει ημερήσιο νοσήλιο χαμηλότερο των 100.000 δραχμών. Φαίνεται ότι, σύμφωνα με την αντίληψη των αρμοδίων, στην Ελλάδα το κόστος ζωής είναι κάπου 11 φορές και πλέον χαμηλότερο από ό,τι στις άλλες Ευρωπαϊκές χώρες.

Συνέπεια της παραπάνω κατάστασης είναι ότι ορισμένες ιατρικές πράξεις που δεν υπήρχαν πριν δώδεκα χρόνια και που σήμερα εφαρμόζονται κυριολεκτικά καθημερινά (π.χ. αγγειοπλαστική στεφανιαίων, τοποθέτηση βηματοδοτών, ενδοσκοπικές χειρουργικές επεμβάσεις σε διάφορα όργανα, ποικίλες εργαστηριακές εξετάσεις κ.λπ.) δεν προβλέπονται στο κρατικό τιμολόγιο και δεν υπάρχει σχετική τιμή για αυτές. Στις περιπτώσεις μάλιστα αυτές, το Ελληνικό Δημόσιο ή δεν πληρώνει τίποτε (διότι «αγνοεί» τη σχετική ιατρική πράξη) ή πληρώνει κάποιο στοιχειώδες ποσό, εξομοιώνοντας την «άγνωστη» ιατρική πράξη με κάποια αντίστοιχη παλιότερη.

Πέρα από όλα τα παραπάνω, το πιο εντυπωσιακό στοιχείο είναι ότι κανένας απολύτως από τους αρμοδίους δεν ενδιαφέρεται για την κατάσταση. Ούτε συζήτηση γίνεται γύρω από αυτά τα πράγματα, ούτε κανένα «talk show» στην τηλεόραση, ούτε κάποιοι ανησυχούν, ούτε καν ακούγεται κάποιος σχετικός υπαινιγμός. Οι πάντες αδιαφορούν και συνεχίζουν να παίζουν μια κωμωδία που τελικά – όπως είναι φυσικό – την πληρώνει ο Έλληνας πολίτης. Και το ερώτημα που απομένει να απαντηθεί είναι αν κάποτε στον τόπο αυτό θα υπάρξουν άνθρωποι που θα αναλάβουν να αντιμετωπίσουν τα καθημερινά προβλήματα του πολίτη με σοβαρότητα, με συνέπεια, με απόφαση να δώσουν λύση λογική και δίκαιη. Έτσι ώστε και ο πολίτης να εξυπηρετείται, αλλά και η όλη διαπραγμάτευση να γίνεται με τρόπο σωστό και λογικό, όπως γίνεται σε όλο τον υπόλοιπο πολιτισμένο κόσμο.

Φαίνεται όμως ότι στον τόπο το δικό μας η κοινή λογική είναι το σπανιότερο είδος. Για το λόγο αυτό και τα προβλήματα δεν επιλύονται. Για το λόγο αυτό και οι ανώμαλες καταστάσεις διαιωνίζονται, ώσπου όλοι μας παθαίνουμε σε αυτές έναν «εθισμό» και ύστερα από λίγο παύουμε ακόμα και να διαμαρτυρόμαστε. Μια κατάσταση θλιβερή που όποιος καταφέρει κάποτε να την ανατρέψει σίγουρα θα προσφέρει μεγάλη υπηρεσία στη χώρα μας. Είναι ίσως καιρός να αρχίσουμε να αναζητούμε αυτόν τον κάποιο.

Ο Διευθυντής της Κλινικής

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΑΣ ΤΕΥΧΟΣ