ΠΙΣΩ
Η Στήλη του Εκδότη
Τεύχος 4
Η Στήλη του Εκδότη

Πριν από αρκετές δεκαετίες, σε κάποιο Βασιλικό Διάταγμα που αφορούσε τη λειτουργία των ιδιωτικών Κλινικών, είχε συμπεριληφθεί και η ακόλουθη διάταξη: «Απαγορεύεται η χρήση των όρων "Νοσοκομείο" ή "Θεραπευτήριο" από τις ιδιωτικές Κλινικές». Προφανώς, η σκοπιμότητα της απαγορεύσεως ήταν ότι, επειδή εκείνη την εποχή, κατά κανόνα, ιδιωτική Κλινική σήμαινε έναν ή δυο ορόφους πολυκατοικίας, όπου η κουζίνα έπαιζε το ρόλο του χειρουργείου, ο όρος "Νοσοκομείο" έχανε το νόημά του αν εφαρμοζόταν στις περιπτώσεις αυτές.

Όταν, πολύ αργότερα, ψηφίστηκε νόμος που καθόριζε τη λειτουργία του Ε.Κ.Α.Β., ως σκοπός του Ε.Κ.Α.Β. καθορίστηκε η μεταφορά αρρώστων «από και προς Νοσοκομεία». Και πάλι είναι προφανές ότι ο νομοθέτης με τον όρο "Νοσοκομεία" στην περίπτωση αυτή εννοούσε χώρους νοσηλείας. Πώς ήταν άλλωστε δυνατόν να φανταστεί κανείς ότι στα ελληνικά "Νοσοκομείο" σημαίνει κρατικό ίδρυμα και "Κλινική" σημαίνει ιδιωτικό ίδρυμα, που κάνει ακριβώς την ίδια δουλειά;

Περιέργως, λοιπόν, οι «αρμόδιοι» του Ε.Κ.Α.Β., εφαρμόζοντας την παραπάνω άποψη για τη λέξη "Νοσοκομείο" στην ερμηνεία του Νόμου, αρνούνται επίμονα να εξυπηρετήσουν το ποσοστό των Ελλήνων ασθενών (αν δεν κάνουμε λάθος γύρω στο 35%) που νοσηλεύονται σε ιδιωτικά νοσηλευτικά ιδρύματα. Το αρνούνται μάλιστα, με τη δικαιολογία ότι τους το «απαγορεύει» ο Νόμος. Και επειδή αυτοί θέλουν να είναι νομοταγείς, δεν είναι δυνατόν να παραβούν ένα Νόμο, που περιορίζει τη δραστηριότητά τους μόνο σε "Noσοκομεία" και όχι σε "Κλινικές".

Tώρα, γιατί σ' αυτή την τελείως ανώμαλη κατάσταση που έχει δημιουργηθεί και που αφήνει χωρίς εξυπηρέτηση ένα τεράστιο αριθμό Ελλήνων ασθενών, που όμως απ' την άλλη μεριά φορολογούνται βαρύτατα για να έχουν κάποια στοιχειώδη εξυπηρέτηση από μέρους του κράτους, κάποιος αρμόδιος δεν επεμβαίνει να δώσει λύση, αυτό είναι μια ιστορία που κανείς δεν μπορεί να καταλάβει. Θα πρέπει και αυτή να συμπεριληφθεί στις πολλές ιστορίες του παραλόγου, που τόσο εντυπωσιακά χαρακτηρίζουν τον τόπο μας.

Σε διαβήματα που έγιναν, δημοσιεύματα που υπήρξαν, παραστάσεις που επιχειρήθηκαν κ.λπ., αποτέλεσμα δεν υπήρξε κανένα. Βλέπετε, τους Νόμους και τις Διατάξεις στον τόπο μας δεν τις ερμηνεύουν οι νομικοί, αλλά οι τυχόντες. Συνήθως μάλιστα, τα καθήκοντα αυτά αναλαμβάνουν αυτοβούλως συνδικαλιστές που πολύ λίγο ενδιαφέρονται για τον πάσχοντα. Το ερώτημα, βέβαια, είναι γι' αυτόν τον τελευταίο ποιος θα ενδιαφερθεί.

Δε χρειάζεται άλλο σχόλιο. Η όλη κατάσταση είναι αρκετά σαφής και εύγλωττη. Ίσως πρέπει να προστεθεί η ευχή να υπάρξουν κάποτε κάποιοι «αρμόδιοι» που εκτός από τους νόμους θα ενδιαφέρονται και για τους αρρώστους.

O Διευθυντής της Kλινικής.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΑΣ ΤΕΥΧΟΣ