ΠΙΣΩ
Η Στήλη του Εκδότη
Τεύχος 6
Η Στήλη του Εκδότη

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός για να καταλάβει ότι, όσο τα χρόνια περνούν, οι δαπάνες για την υγεία διογκώνονται. Και φυσικά, δεν εννοούμε την γενικότερη ακρίβεια που είναι ενδεχόμενο να υπάρχει, αλλά αναφερόμαστε στην αύξηση των δαπανών που προκαλείται από την πρόοδο της τεχνολογίας και τη χρησιμοποίηση πανάκριβων μηχανημάτων για την καθημερινή ιατρική πράξη. Τυπικό παράδειγμα, οι Μονάδες Εντατικής Θεραπείας, που πριν από μερικά χρόνια ήταν άγνωστες στον τόπο μας.

Σήμερα, υπάρχουν στην Ελλάδα άρτια οργανωμένες και εξοπλισμένες Μονάδες Εντατικής Θεραπείας, που όμως είναι φυσικό να είναι πανάκριβες, ακριβώς επειδή ο εξοπλισμός τους είναι τέτοιος, αλλά και επειδή ο αριθμός των προσώπων που εμπλέκονται στη λειτουργία τους είναι δυσανάλογα μεγάλος. Κάποιες πρόσφατες στατιστικές δείχνουν ότι η τιμή των 1.500 ευρώ ημερησίως είναι ένα μέσο λογικό νοσήλιο για τη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας ενός σοβαρού και σύγχρονου Νοσοκομείου. Φυσικά, είναι αυτονόητο ότι ο άρρωστος δεν θα μείνει περισσότερο από δυο - τρεις μέρες στη Μονάδα αυτή, το κόστος όμως έστω και για τόσο λίγο χρόνο είναι πραγματικά μεγάλο.

Τώρα, ας θυμηθούμε ότι τελειότατες Μονάδες Εντατικής Θεραπείας υπάρχουν και στις ιδιωτικές Κλινικές στον τόπο μας. Ασφαλώς θα θεωρηθεί ως κακόγουστο ευφυολόγημα, αν αναφέρουμε στο σημείο αυτό ότι το ελληνικό κράτος για τους δικούς του ασφαλισμένους πληρώνει στην ιδιωτική Κλινική νοσήλιο Εντατικής Θεραπείας 51,65 ευρώ. Δηλαδή, περίπου 30 φορές λιγότερο απ' το συνηθισμένο νοσήλιο Εντατικής στις άλλες Ευρωπαϊκές χώρες.

Σε πρόσφατη συζήτηση, που έγινε μάλιστα σε ανώτατο επίπεδο υπευθύνων για την υγεία στον τόπο μας, τονίστηκε ότι το νοσήλιο αυτό δεν μπορεί να αυξηθεί διότι στην περίπτωση αυτή κινδυνεύουν «να φαλήρουν όλα τα ασφαλιστικά Ταμεία» που θα υποχρεωθούν να πληρώνουν το νοσήλιο αυτού του ύψους. Και φυσικά, μετά τη συζήτηση αυτή, απέμεινε μια αναπάντητη απορία. Αν το κράτος δεν μπορεί να δώσει περισσότερα από 50 ευρώ έναντι των 1.500 που κατά μέσο όρο απαιτούνται, ενώ απ' την άλλη μεριά ο άρρωστος δεν πρέπει να πληρώσει καθόλου διότι η χώρα μας του εξασφαλίζει «δωρεάν υγεία», τότε ποιός θα πληρώσει; Μήπως, η Κλινική; Κι όμως υπάρχουν μερικοί αρμόδιοι, που στο ερώτημα αυτό το τελευταίο θα απαντήσουν θετικά. Τόσο λογικά, αλλά και τόσο ξεκάθαρα.

Το μεγάλο πρόβλημα στον τόπο μας εξακολουθεί να παραμένει η έλλειψη ειλικρίνειας απέναντι στον πολίτη. Ενα κράτος, δηλαδή, διστακτικό, επιφυλακτικό, που τρομάζει να πει τα πράγματα με τ' όνομά τους, γιατί φοβάται τις οποιεσδήποτε αντιδράσεις που θα προκληθούν. Βλέπετε, εδώ και δεκαετίες, ξεγελιόμαστε όλοι μαζί σ' αυτόν τον τόπο, ότι είμαστε μια απ' τις λίγες χώρες στον κόσμο, όπου έχουμε «δωρεάν παιδεία» και «δωρεάν υγεία». Το μόνο ερώτημα που απομένει βέβαια, είναι να αποφασίσουμε κάποτε να καθορίσουμε την έννοια της λέξης «δωρεάν».

O Διευθυντής της Kλινικής.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΑΣ ΤΕΥΧΟΣ