ΠΙΣΩ
Παρεμβατικές Μέθοδοι Αντιμετώπισης της Παχυσαρκίας
Τεύχος 8
Παρεμβατικές Μέθοδοι Αντιμετώπισης της Παχυσαρκίας
Αλέξανδρος Κωφοκώτσιος
MRCP (U.K.) FEBG Γαστρεντερολόγος

Η παχυσαρκία αντιμετωπίζεται σήμερα ως ασθένεια. Οι διαστάσεις της έχουν πάρει χαρακτήρα επιδημίας, ιδίως σε αναπτυγμένες χώρες. Υπολογίζεται χαρακτηριστικά ότι περισσότεροι από 1 στους 4 Αμερικανούς μεταξύ 30 και 40 ετών είναι παχύσαρκοι.

Η παχυσαρκία οδηγεί σε αύξηση της συχνότητας εμφάνισης και άλλων ασθενειών, όπως π.χ. του σακχαρώδους διαβήτη, της στεφανιαίας νόσου, της αυξημένης χοληστερίνης, της φλεβικής ανεπάρκειας, του συνδρόμου υπνικής άπνοιας κ.ά.. Αντιλαμβάνεται κανείς ότι η αντιμετώπιση της παχυσαρκίας έχει, πέρα από τις σημαντικές επιπτώσεις στην υγεία, και βασικές οικονομικές συνισταμένες.

Η αντιμετώπιση των ασθενών με παχυσαρκία γίνεται από ιατρική ομάδα στην οποία συμμετέχει διαιτολόγος και ψυχολόγος. Βασική προϋπόθεση είναι η επιθυμία του ασθενούς να υποβληθεί σε θεραπεία, καθώς και η τήρηση των οδηγιών που δίνονται. Μετά την αρχική εξέταση του ασθενούς για τον προσδιορισμό του δείκτη μάζας σώματος (ΒΜΙ), καθορίζονται άλλες παθήσεις που σχετίζονται με την παχυσαρκία. Η βασική αρχή της θεραπείας είναι ο ασθενής να καταναλώνει λιγότερες θερμίδες, έτσι ώστε να αρχίσει να καίει το περιττό λίπος του σώματός του. Στόχος είναι η απώλεια 0,5 - 1kgr κάθε εβδομάδα. Αρωγοί σε αυτή την προσπάθεια είναι η τακτική σωματική άσκηση και η υποστήριξη από ψυχολόγο.

Οι χειρουργικές επεμβάσεις για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας εφαρμόζονται εδώ και δεκαετίες. Η αρχή των περισσοτέρων μεθόδων είναι η πρόκληση του αισθήματος κορεσμού από μικρή ποσότητα τροφής. Αυτό επιτυγχάνεται με σμίκρυνση του στομάχου. Η πιο γνωστή και παλαιότερη μέθοδος είναι η διαμερισματοποίηση του στομάχου. Προϋποθέτει ανοιχτή χειρουργική επέμβαση κατά την οποία διενεργείται συρραφή του στομάχου, έτσι ώστε να μένει μόνο μια μικρή οδός διέλευσης της τροφής.

Τα τελευταία χρόνια οι επεμβάσεις έχουν πάρει μεγάλη δημοσιότητα λόγω της ανάπτυξης δύο νέων μεθόδων: 1) της ενδοσκοπικής τοποθέτησης ενδογαστρικού μπαλονιού και 2) της χειρουργικής (ανοικτής ή λαπαροσκοπικής) τοποθέτησης δακτυλίου σιλικόνης. Η ελκυστικότητα των δύο μεθόδων έγκειται στην εύκολη εφαρμογή τους.

Η ενδοσκοπική τοποθέτηση μπαλονιού γίνεται κατά τη διάρκεια γαστροσκόπησης. Με τη χορήγηση καταστολής στον ασθενή, εισάγεται το μπαλόνι το οποίο φουσκώνεται με νερό. Η όλη διαδικασία κρατά λιγότερο από μισή ώρα αλλά συστήνεται η παραμονή του ασθενούς στο νοσηλευτικό ίδρυμα για τουλάχιστον μία νύχτα. Η αφαίρεση του μπαλονιού γίνεται ενδοσκοπικά μετά από έξι μήνες το πολύ. Εάν σε αυτό το χρονικό διάστημα δεν έχει επιτευχθεί η επιθυμητή απώλεια βάρους, τότε μπορεί να τοποθετηθεί νέο μπαλόνι.

Η τοποθέτηση δακτυλίου μοιάζει ως τεχνική με τη διαμερισματοποίηση του στομάχου. Ο δακτύλιος τοποθετείται γύρω από το στομάχι. Η τοποθέτηση και, αν χρειαστεί, η αφαίρεσή του προϋποθέτουν τη διενέργεια χειρουργικής επέμβασης. Ωστόσο, η τοποθέτηση μπορεί να είναι μόνιμη.

Σημαντική είναι η σωστή επιλογή των ασθενών για αυτές τις μεθόδους. Πιο συγκεκριμένα, οι ασθενείς που θα υποβληθούν σε επεμβάσεις πρέπει να πάσχουν από σοβαρή παχυσαρκία ή από συνδυασμό παχυσαρκίας και άλλης σχετιζομένης νόσου, π.χ. από σακχαρώδη διαβήτη. Τα αποτελέσματα των επεμβατικών πράξεων για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας είναι θετικά. Ωστόσο, υπάρχουν και επιπλοκές, ευτυχώς σε χαμηλό ποσοστό, όπως άλλωστε σε κάθε επέμβαση. Οι μέθοδοι αυτές δεν είναι ανταγωνιστικές μεταξύ τους ή απέναντι στη δίαιτα και τη φυσική άσκηση. Αντίθετα, είναι συμπληρωματικές και η διατήρηση μιας σωστής διατροφής δια βίου είναι ο σημαντικότερος παράγοντας που καθορίζει το μακροχρόνιο αποτέλεσμα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΑΣ ΤΕΥΧΟΣ