ΠΙΣΩ
Η Εντατική κοιταγμένη από μέσα...
Τεύχος 13
Η Εντατική κοιταγμένη από μέσα...
Θανάσης Καρακάσης
Εντατικολόγος

Όταν πρώτη φορά βρέθηκα σε χώρο Μονάδας Εντατικής Θεραπείας, αισθάνθηκα άβολα με τόσα άγνωστα μηχανήματα, οθόνες, αριθμούς και σχεδιαγράμματα γύρω μου. Φαντάζομαι πως για τον περισσότερο κόσμο τα συναισθήματα στο άκουσμα της λέξης «Εντατική» είναι φόβος για το άγνωστο, ανασφάλεια όσον αφορά στο μέλλον, οι πρώτες εικόνες είναι βαριά ασθενείς συγγενείς τους, συχνά αγνώριστοι στο νέο περιβάλλον. Καθώς έζησα σ’ αυτό το χώρο και εργάστηκα σε διαφορετικά νοσοκομεία, τον έντυσα με ζεστά χρώματα στην εικόνα της ψυχής μου. Τώρα Εντατική για μένα σημαίνει χώρος εργασίας με πολλούς ανθρώπους, μια ομάδα που εργάζεται για κοινό σκοπό, πλαισιωμένη με πολλά τεχνολογικά μέσα, με εμπειρία και γνώση που καθημερινά ανανεώνονται. Κάθε μέρα, με επαγγελματισμό, αντικαθιστούμε το ανθρώπινο ενδιαφέρον μας για τον ασθενή με μαχητικότητα, τη στεναχώρια μας για το ατύχημα με αισιοδοξία. Παλεύουμε σκληρά για τη νίκη, γνωρίζοντας όμως πως, κάπου στον ανθρώπινο κόσμο μας, παραμονεύει και η ήττα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε φροντίζοντας για την αξιοπρέπεια του ασθενούς μας.

Η Εντατική με βοήθησε να ξεπεράσω το άγχος μου για το αν θα συμβεί κάτι δυσάρεστο ή δύσκολο ή επείγον στην εφημερία μου, γιατί είναι σίγουρο πως κάτι θα συμβεί. Σημασία έχει να το αντιμετωπίζει κανείς οργανωμένα, προετοιμασμένα και αποτελεσματικά.

Για τους περισσότερους ασθενείς, ο αγώνας που δίνουν μαζί μας είναι μια πολυήμερη, ομαδική, συντονισμένη προσπάθεια, και όχι μόνο τρεις κρίσιμες ώρες στο χειρουργείο. Η κρίσιμη στιγμή, αν υπάρχει, μπορεί κάλλιστα να βρίσκεται στις τέσσερις το πρωί την έβδομη μέρα και ο πρωταγωνιστής ένας κουρασμένος αλλά αφοσιωμένος νοσηλευτής.

Όταν μας επισκέπτεται κάποιος που νοσηλεύτηκε παλιότερα στη μονάδα μας, πάλεψε μαζί μας, νίκησε και αναγνώρισε τη συλλογική προσπάθεια, και θέλει να μας ευχαριστήσει ξανά μετά από μήνες, και ειδικά όταν οι ευχαριστίες είναι έντονες, στο μυαλό μου έρχεται η εικόνα των ηθοποιών που πιασμένοι χέρι χέρι βγαίνουν μαζί στη σκηνή και υποκλίνονται. Οι ευχαριστίες αφορούν όλους: νοσηλευτές, γιατρούς, φυσιοθεραπευτές, τραυματιοφορείς. Κι υπάρχουν και πιο αφανείς συμπρωταγωνιστές που εργάζονται πίσω από γραφεία και πάγκους εργαστηρίων και διαμορφώνουν το καλό κλίμα εργασίας, καθαριστές που σου φτιάχνουν τη διάθεση το πρωί με ένα χαμόγελο, συγγενείς που με την κατανόηση που δείχνουν και την ενεργό συμπαράσταση παίζουν σημαντικό ρόλο στην τελική νίκη.

Η Εντατική, όπως τη φανταζόμαστε και προσπαθούμε καθημερινά να τη διαμορφώσουμε, είναι αντίθετη με την ιδεολογία που διαπερνά ύπουλα τα διάφορα τηλεοπτικά προγράμματα τύπου “Big Brother”. Εκεί, ενώ ξεκινούν ως ομάδα δήθεν, κάθε εβδομάδα αποβάλλουν κάποιον με στόχο να μείνει ένας νικητής. Φανταστείτε αν στην κοινωνία μας κάθε τόσο διώχνουμε κάποιον. Στο τέλος αυτός που θα μείνει θα κάνει όλη τη δουλειά μόνος του! Ο κοινωνικός στόχος είναι κάθε εβδομάδα να ενσωματώνουμε καλύτερα κάποιον που δεν αποδίδει όσο μπορεί, όσους εργάζονται σκληρά αλλά όχι δημιουργικά. Να δυναμώνουμε την ομάδα, όχι να τη διαμελίζουμε.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΑΣ ΤΕΥΧΟΣ