ΠΙΣΩ
Η στήλη του εκδότη
Τεύχος 16
Η στήλη του εκδότη

Tο πρόβλημα δεν είναι βέβαια μόνο ελληνικό. Είναι, στην πραγματικότητα, παγκόσμιο. Έχει πάρει μάλιστα τα τελευταία χρόνια διαστάσεις πραγματικά επικίνδυνες και διαφαίνεται στον ορίζοντα η απειλή, στο όχι πολύ μακρινό μέλλον, οι διαστάσεις του να γίνουν τρομακτικές.

Μιλάμε για το πρόβλημα που λέγεται «δαπάνες για την υγεία». Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η σημερινή ιατρική είναι πολύ πιο αποδοτική και δραστική σε πάρα πολλές περιπτώσεις νοσημάτων. Επειδή όμως η τεχνολογία που χρησιμοποιεί είναι και σύγχρονη και εξειδικευμένη, το κόστος γίνεται διαρκώς και υψηλότερο, μ’ ένα ρυθμό μάλιστα που είναι δυσανάλογος προς οποιαδήποτε άλλα οικονομικά φαινόμενα. Κι αυτός κυριότατα είναι ο λόγος που όλα σχεδόν τα κράτη διακατέχονται από ένα αίσθημα ανασφάλειας, αβεβαιότητας και φόβου μπροστά στο κόστος των δαπανών για την υγεία.

Στον τόπο το δικό μας, βέβαια, όπου η μακαριότητα και ο εφησυχασμός αποτελούν τον κανόνα, δεν είναι πολλοί εκείνοι που διατυπώνουν δημόσια το αίσθημα της αβεβαιότητας που απλώνεται παντού. Αν ρίξουμε όμως μια ματιά στο σημερινό σκηνικό, τα συμπεράσματα προκύπτουν μόνα τους.

Στον κρατικό τομέα, κατ’ αρχήν, είναι γνωστό ότι τα νοσοκομεία μας διαρκώς υποβαθμίζονται, όχι μόνο γιατί ο φόρτος της εργασίας είναι τέτοιος που αδυνατούν να ανταποκριθούν, αλλά και διότι πολλοί παράγοντες που θα ‘πρεπε να αγρυπνούν, ν’ ανησυχούν και να δραστηριοποιούνται, βρίσκονται συχνά σε κατάσταση μακαριότητας. Αν συγκρίνει κανείς τα σημερινά νοσοκομεία με τα αντίστοιχα προ πενήντα ετών, καταλαβαίνει αμέσως ότι ενώ τότε οι δυνατότητες ήταν ελάχιστες, τ’ αποτελέσματα ήταν ικανοποιητικά. Σήμερα, οι δυνατότητες είναι τεράστιες, αλλά τα αποτελέσματα είναι δυσαναλόγως πενιχρά. Και το ερώτημα που προκύπτει είναι άραγε γιατί.

Στον ιδιωτικό τομέα, απ’ την άλλη μεριά, υπάρχει μια φαινομενική άνθιση, που είναι περισσότερο οικονομική και λιγότερο επιστημονική. Εδώ, επειδή οι κανόνες δεν είναι ξεκάθαροι, το σκηνικό έχει ποικίλες μορφές και η κατάσταση κυμαίνεται απ’ το απαράδεκτο μέχρι το άριστο.

Σημαντικός παράγων στη σημερινή αντιμετώπιση της υγείας, είτε σε επίπεδο κρατικό, είτε σε επίπεδο ιδιωτικό, είναι αυτό που θα το λέγαμε στην παλιά ορολογία «ιατρικό ήθος». Πολλά ακούγονται και πολλά θρυλούνται για τη διαφθορά, που σήμερα έχει κατακλύσει το δημόσιο βίο. Μια διαφθορά, που όταν εγγίζει τον τομέα της υγείας, τα πράγματα γίνονται και απειλητικά και επικίνδυνα. Και βέβαια, αυτή η διαφθορά δεν καταπολεμείται ούτε με υποδείξεις, ούτε με παρακάλια. Καταπολεμείται, αντίθετα, με σωστή παιδεία, με ιατρική εκπαίδευση που θα στηρίζεται στα ιδεώδη της ιατρικής (απ’ την εποχή του Ιπποκράτη μέχρι σήμερα) και θα υλοποιείται από γιατρούς, που δεν τους είναι άγνωστη η έννοια του Θεού και που δεν ακολούθησαν αυτό το δρόμο για να πλουτίσουν, αλλά για να προσφέρουν. Άλλο ζήτημα αν προσφέροντας, είναι φυσικό να έχουν και αξιόλογες απολαβές. Το θέμα δεν είναι αυτό. Το θέμα είναι πώς γίνεται η αξιολόγηση και η ιεράρχηση. Στη δική τους τη συνείδηση αλλά και στη συνείδηση της κοινωνίας.

Αυτό που χρειάζεται ο τόπος μας σήμερα είναι μερικοί άνθρωποι ακέραιοι, σωστοί, ευσυνείδητοι, που θα προχωρήσουν σε μια προσπάθεια εξυγίανσης της κοινωνίας μας. Και ακόμη περισσότερο της ιατρικής μας. Γιατί, πρέπει να τ’ ομολογήσουμε, η φθορά και η μόλυνση δεν είναι μόνο σε μερικούς κοινωνικούς τομείς. Έχει αγγίξει (καμιά φορά μάλιστα βαρύτατα) και την ιατρική μας. Ίσως μάλιστα θα ‘πρεπε να προστεθεί ότι αυτό αφορά και την κρατική ιατρική, αλλά και την ιδιωτική.

Ευτυχώς, τα φαινόμενα αυτά δεν έχουν καλύψει όλο το φάσμα. Πάντα υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις και στον κρατικό τομέα και στον ιδιωτικό. Κι αυτές οι εξαιρέσεις είναι πραγματικά πολύτιμες, γιατί όχι μόνο αποτελούν στοιχείο ελπίδας για τους αρρώστους, αλλά αποτελούν και νησίδες αισιοδοξίας γι’ αυτούς που ξέρουν να σκέφτονται και ν’ ανησυχούν για το μέλλον της κοινωνίας μας.

Μήπως η παραπάνω αντιμετώπιση είναι λιγάκι θεωρητική; Μήπως κάποιοι θα πουν ότι κινδυνεύουμε να γίνουμε «αιθεροβάμονες»; Δεν αποκλείεται. Πάντως, εμείς ισχυριζόμαστε ότι το πείραμα «ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ» δεν απέτυχε. Έχει δώσει ένα μήνυμα στην κοινωνία, τουλάχιστον σε κείνο το μέρος της κοινωνίας που δεν έχασε την ευαισθησία του, που είναι πραγματικά πολύτιμο. Και υπόσχεται, με τη βοήθεια του Θεού, το μήνυμα αυτό να εξακολουθήσει να το δίνει όσο γίνεται πιο ξεκάθαρο, πιο όμορφο, πιο ολοκληρωμένο.

Μια πορεία 32 χρόνων, που σήμερα πια είναι ξεκάθαρη. Ένας δρόμος που δεν ήταν καθόλου εύκολος. Που ήταν όμως και όμορφος και δημιουργικός. Γι’ αυτό και πολύτιμος. Πολύτιμος μάλιστα, ειδικά για το μέλλον.

Ο Διευθυντής της Κλινικής

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΑΣ ΤΕΥΧΟΣ