ΠΙΣΩ
Η στήλη του εκδότη
Τεύχος 19
Η στήλη του εκδότη

'Ολοι το καταλαβαίνουν πια, πως όσο περνά ο καιρός, το πρόβλημα της υγείας γίνεται διαρκώς και οξύτερο. Ακόμα κι εκείνοι που εξακολουθούν να είναι ρομαντικοί, ακόμα κι εκείνοι που επιμένουν στα παραδοσιακά σχήματα, είναι υποχρεωμένοι να αναγνωρίσουν ότι οι συνθήκες και οι προϋποθέσεις για την παροχή φροντίδας για την υγεία στο μέσο πολίτη είναι ένα πρόβλημα εξαιρετικά δυσεπίλυτο και δύσκολο. Δεν είναι μόνο ότι οι οικονομικές δυνατότητες έχουν στενέψει τελευταία, εξαιτίας της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, είναι κυριότατα το γνωστό γεγονός ότι η τεχνολογία που εφαρμόζεται σήμερα στην ιατρική είναι, κυριολεκτικά, πανάκριβη.

Η διαπίστωση αυτή δεν είναι μόνο ελληνική. Είναι, ασφαλώς, και παγκόσμια. Μεγάλα και πλούσια κράτη – και όχι φυσικά μόνο η Ελλάδα – αντιμετωπίζουν με πολύ προβληματισμό τις επερχόμενες εξελίξεις και υπάρχει μια παγκόσμια ανησυχία για το ενδεχόμενο η παροχή φροντίδων υγείας να υποβαθμιστεί και πράγματα, που μέχρι πριν από λίγο καιρό ήταν αυτονόητα, να γίνουν απρόσιτα για τους πιο πολλούς ανθρώπους.

Στον τόπο το δικό μας, όπως γίνεται πάντοτε, πολύ λίγοι ασχολούνται με την επίλυση των προβλημάτων αυτών. Και οι πιο πολλοί απ’ αυτούς, με κίνητρα καθαρά προσωπικά και χωρίς πραγματικά να ενδιαφέρονται για τον πολύ κόσμο. Και βέβαια, τέτοιου είδους προβλήματα, για να μπουν σε κάποιο σωστό δρόμο τουλάχιστον, προϋποτίθεται ότι θα υπάρξουν άνθρωποι με ενδιαφέρον, με αγωνία και με στοργή και αγάπη για τον άρρωστο. Φαινόμενα, που πρέπει να ομολογήσουμε ότι στον καιρό μας τείνουν να καταταγούν στα «ουσιώδη εν ανεπαρκεία», για να θυμηθούμε το γνωστό αγορανομικό όρο.

Καθημερινά στον τύπο και στην τηλεόραση εμφανίζονται καταγγελίες για ανεπαρκή φροντίδα, για απάνθρωπη αντιμετώπιση, για δυσκολία προσπέλασης στο σύστημα της υγείας και οι πιο πολλές απ’ αυτές, σε τελική ανάλυση, είναι σωστές. Το ζήτημα όμως δεν είναι να καταλογιστούν ευθύνες, γιατί μια τέτοια διαδικασία δεν πρόκειται να οδηγήσει πουθενά. Είναι γνωστό ότι στον τόπο μας, κάθε φορά που κάτι τέτοιο δημοσιοποιείται, υπάρχει κάποιος αρμόδιος που διατάσσει «ένορκη διοικητική εξέταση» και η οποία, τις πιο πολλές φορές, δεν αποδίδει τίποτε.

Απ’ την άλλη μεριά, ο ιδιωτικός τομέας, όπου έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια πραγματικά εντυπωσιακές επενδύσεις και έχουν δημιουργηθεί μονάδες αξιοζήλευτες, είναι ένας χώρος όπου η συνείδηση του καθενός αποτελεί το κυριαρχικό στοιχείο και όπου άνθρωποι άσχετοι ή σχετικοί προς τον τομέα της υγείας καλούνται «να βγάλουν τα κάστανα απ’ τη φωτιά».

Και διερωτάται ο μέσος άνθρωπος, τι θα γίνει αν ξαφνικά του τύχει μια βαριά αρρώστια ή η ανάγκη μιας σοβαρής χειρουργικής επέμβασης και όλα τα παρεπόμενα, που αποτελούν ενδεχόμενα της ανθρώπινης ζωής. Εδώ ακριβώς επικεντρώνεται ο προβληματισμός. Πού θα πρέπει να στραφώ; Τι θα πρέπει να κάνω; Ποιος θα με βοηθήσει; Ποιος θα συμπαρασταθεί;

Αυτή η προβληματική ήταν που οδήγησε κάποιους γιατρούς, και όχι μόνο, να αποφασίσουν πριν από σαράντα και πάνω χρόνια να δημιουργήσουν την Κλινική «ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ» στη Θεσσαλονίκη. Όχι για να ανταγωνιστούν κάποιους άλλους, ούτε βέβαια για να κερδίσουν χρήματα. Η επένδυση μεγάλων κεφαλαίων εκείνη την εποχή στον τομέα της υγείας ήταν πιθανότατα λάθος. Αν ο στόχος ήταν καθαρά οικονομικός, υπήρχαν πολλοί άλλοι τομείς όπου τα κέρδη θα ήταν και περισσότερα και ευκολότερα.

Βέβαια, στον τόπο το δικό μας, είναι δύσκολο να πείσει κανείς το κοινό για τα κίνητρά του και τις προθέσεις του. Η καχυποψία που πλανάται παντού και που είναι αλήθεια πως δεν είναι, κατά κανόνα, αδικαιολόγητη, δημιουργεί την εντύπωση ότι ένα μαύρο σύννεφο έχει σκεπάσει τα πάντα και ότι «όλοι είμαστε ίδιοι».

Θα μπορέσουμε, στο περιβάλλον αυτό, να αντιδράσουμε; Θα έχουμε τη δυνατότητα να πείσουμε το μέσο άνθρωπο ότι τα πράγματα δεν είναι πάντοτε όπως τα φαντάζεται; Βλέπετε, ανάμεσα στο άσπρο (που είναι ανέφικτο) και στο μαύρο (που είναι ο κανόνας), υπάρχει και η ενδιάμεση κατάσταση, που είναι προσιτή στους πιο πολλούς και που διέπεται από την φιλοσοφία της προσφοράς, της βοήθειας, της συμπαράστασης στον πονεμένο άνθρωπο, χωρίς όμως να παραβλέπονται τελείως και οι γνωστοί κανόνες της οικονομίας, που δυστυχώς είναι αδυσώπητοι.

Σ’ αυτό το επίπεδο προσπαθεί η Κλινική μας να ισορροπήσει. Και θέλουμε να πιστεύουμε ότι, τουλάχιστον στη μεγάλη πλειοψηφία των περιπτώσεων, τα καταφέρνει αρκετά καλά. Ο στόχος μας είναι να μη χάσουμε την ισορροπία αυτή και μάλιστα, στο μέτρο που μπορούμε, να τη βελτιώσουμε όσο γίνεται στο μέλλον. Ξέρουμε ότι έχουμε τη συμπαράσταση πολλών ανθρώπων που καταλαβαίνουν την προσπάθειά μας και την αναγνωρίζουν. Ξέρουμε, όμως, ότι στη θολή ατμόσφαιρα της εποχής μας, υπάρχουν και αρκετοί δύσπιστοι, που όλα αυτά τα θεωρούν «προφάσεις εν αμαρτίαις».

Δεν θα παρατήσουμε, όμως, τον αγώνα. Εμείς θα συνεχίσουμε την πορεία μας, ανανεωμένοι και εκσυγχρονισμένοι, με την προσδοκία ότι ένα μεγάλο μέρος των ανθρώπων που είναι γύρω μας και θα αναγνωρίσουν και θα αξιοποιήσουν εκείνα που προσφέρουμε. Μπορεί να μην είναι ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να υπάρξει σ’ αυτό τον τόπο. Είναι όμως μια προσπάθεια, που την χαρακτηρίζει το μέτρο, η ειλικρίνεια και η αγάπη. Και στην εποχή μας, τη δύσκολη και φορτισμένη, μπορεί αυτό να μην είναι το άριστο. Είναι, όμως, κάτι.

Ο Διευθυντής της Κλινικής

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΑΣ ΤΕΥΧΟΣ