ΠΙΣΩ
Η στήλη του εκδότη
Τεύχος 22
Η στήλη του εκδότη

Με πολλή ανακούφιση και ιδιαίτερη χαρά διαπιστώσαμε πρόσφατα ότι, επιτέλους, οι εργασίες επεκτάσεως των εγκαταστάσεων της Κλινικής μας και ανακαινίσεως του αρχικού κτιρίου έχουν περατωθεί. Φαίνεται πως είναι γραμμένο στη μοίρα των νεοελλήνων οι προϋπολογισμοί να πέφτουν πάντοτε έξω. Είτε πρόκειται για οικονομικούς, όπως γίνεται κάθε χρονιά στον τόπο μας, είτε πρόκειται για χρονικούς προϋπολογισμούς, όπως έγινε στη δική μας περίπτωση. Προσδοκούσαμε ότι θα είχαμε απαλλαγεί από τα συνεργεία εδώ και πολλούς μήνες, μόνο όμως πρόσφατα έγινε αυτό πραγματικότητα. Ας είναι όμως, το αποτέλεσμα είναι τόσο ενθουσιαστικό, ώστε διαγράφουμε και σβήνουμε την ταλαιπωρία που προκάλεσε η κατάσταση αυτή, τόσο σε μας όσο και στους αρρώστους μας, και επιτέλους η Κλινική μας είναι ανακαινισμένη, σύγχρονη, λειτουργική – έτσι ώστε, καθώς τη ζούμε καθημερινά, να έχουμε την αίσθηση ότι δεν έχει να ζηλέψει τίποτε από μεγάλα οργανωμένα σύγχρονα κέντρα της Ευρώπης και της Αμερικής.

Στο σημείο όμως αυτό πρέπει να τονιστεί και ένα άλλο στοιχείο που το θεωρούμε εξαιρετικά σημαντικό. Τα τελευταία αυτά χρόνια, δημιουργήθηκαν στον τόπο μας μεγάλα κρατικά νοσοκομεία, που τα περισσότερα τουλάχιστον είναι αρχιτεκτονικά άψογα, σωστά μελετημένα, λειτουργικά και, επομένως, ό,τι καλύτερο θα μπορούσε κανείς να περιμένει. Το πρόβλημα όμως, σε όλους τους τομείς ασφαλώς, αλλά ειδικά στον τομέα της υγείας, δεν είναι τόσο το κτιριακό. Δεν είναι καν ο εξοπλισμός. Ασφαλώς και το πρώτο και ο δεύτερος είναι σημαντικότατα, γιατί σε κτίρια που καταρρέουν, ή με εξοπλισμό απαρχαιωμένο, ασφαλώς δεν μπορεί να ασκηθεί σύγχρονη ιατρική.

Ωστόσο, ένα νοσοκομείο για να είναι σωστό, πέρα από την κτιριακή του διαμόρφωση, αλλά και τον εξοπλισμό του, χρειάζεται κυριότατα ανθρώπους. Το νοσοκομείο είναι κυριότατα άνθρωποι - ένας παράγοντας που είναι σημαντικότερος και από το κτίριο, σπουδαιότερος και από τον εξοπλισμό. Τι να το κάνετε ένα κτίριο σωστό και με τους κανόνες της τέχνης, ή τι να κάνετε έναν εξοπλισμό που είναι πραγματικά εντυπωσιακός, όταν οι άνθρωποι που καλούνται όλα αυτά να τα θέσουν σε λειτουργία και εφαρμογή δεν είναι οι κατάλληλοι. Και πρέπει να παραδεχθούμε ότι στον τόπο το δικό μας, άνθρωποι που δεν είναι κατάλληλοι και τοποθετούνται σε καίριες θέσεις είναι ένα φαινόμενο κυριολεκτικά επιδημικό. Αυτό άλλωστε έχει καταδικάσει τη χώρα μας σε τόσο περιορισμένη ανάπτυξη και αυτό καλούνται να αλλάξουν κάποτε όσοι φιλοδοξούν να δουν μια Ελλάδα καινούρια, αλλιώτικη απʼ αυτή που ήξεραν μέχρι σήμερα.

Στην περίπτωση λοιπόν τη δική μας, το κτίριό μας είναι έτοιμο, ο εξοπλισμός μας είναι απόλυτα σύγχρονος και - θέλουμε να ελπίζουμε τουλάχιστον - το προσωπικό μας είναι εκείνο που χρειάζεται για να προχωρήσει η δουλειά. Φιλοδοξήσαμε, δηλαδή, να έχουμε συνεργάτες (και μιλάμε απʼ τον κατώτερο μέχρι τον ανώτερο) όχι τους οποιουσδήποτε, αλλά ανθρώπους που μπορούν να συμμετάσχουν στον οραματισμό μας και που διαθέτουν τις απαιτούμενες ικανότητες, ώστε το έργο μας να προχωρήσει σωστά, πετυχημένα και δημιουργικά.

Τώρα λοιπόν που μπαίνουμε σε μια καινούρια φάση, ξαναφέρνουμε στο προσκήνιο τα δυο «συνθήματα» που μʼ αυτά ξεκινούσαμε την πορεία μας πριν από δεκαετίες. Το πρώτο, πως καθετί που θα γίνεται, θα είναι «επʼ ωφελείη των καμνόντων» κατά την φράση του Ιπποκράτη ή αν το θέλετε λίγο απλούστερο αυτό, θα έχει ως στόχο «ωφελέειν ή μη βλάπτειν». Και το δεύτερο σύνθημα, βγαλμένο από την πένα του Αποστόλου Παύλου, εκείνο που θυμίζει ότι «μείζων τούτων η αγάπη». Η ιατρική δουλειά (και κάθε τι που έχει να κάνει με την υγεία του ανθρώπου) δεν μπορεί να γίνει σωστά και επιτυχημένα, αν αυτός που το επιχειρεί δεν βάζει στη δουλειά και την ψυχή του. Αν δεν αγαπάς τον άρρωστο, αν δεν συμπάσχεις μαζί του, αν δεν συμμερίζεσαι (έστω και σε κάποιο βαθμό) το πρόβλημά του, δεν κάνεις γιʼ αυτή τη δουλειά. Και προσπαθήσαμε στον «ΑΓΙΟ ΛΟΥΚΑ» πάντοτε, και πολύ περισσότερο σήμερα, να έχουμε συνεργάτες που «κάνουν γιʼ αυτή τη δουλειά». Και φαίνεται ότι, τουλάχιστον έτσι ισχυρίζονται πολλοί απʼ αυτούς που βρέθηκαν κοντά μας, μέχρι σήμερα, δεν τα καταφέραμε και τόσο άσχημα.

Προχωρούμε λοιπόν προς τα εμπρός, με τη φιλοδοξία η πορεία μας να είναι όχι μόνο προς τα εμπρός, αλλά και προς τα πάνω. Όλο και καλύτερα, όλο και σωστότερα, όλο και πιο πετυχημένα. Έτσι ώστε αυτοί που έρχονται και ζητούν τη βοήθειά μας να βρίσκουν σε μας αποκούμπι και σιγουριά και, στο βαθμό που είναι αυτό εφικτό, θεραπεία.

Βέβαια, απομένει σημαντικό πρόβλημα, όπως γίνεται πάντοτε σʼ αυτό τον κόσμο, το οικονομικό. Θέλουμε και σʼ αυτό να είμαστε απόλυτα ξεκάθαροι. Προσπαθούμε οι τιμές μας να είναι τέτοιες ώστε και τα τεράστια έξοδα ενός νοσηλευτικού ιδρύματος να μπορούν να αντιμετωπιστούν, αλλά και να είμαστε προσιτοί σε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους. Να μην κλείνουμε την πόρτα μας σε κάποιους που αδυνατούν να αντιμετωπίσουν τις δαπάνες, να μην αδιαφορούμε για κείνους που η ζωή τους έχει τάξει στους «μη προνομιούχους». Το κάνουμε στο βαθμό που μπορούμε. Θέλουμε να ελπίζουμε ότι και στο μέλλον θα μπορέσουμε να το κάνουμε αυτό σε όλο και μεγαλύτερο βαθμό.

Αυτές είναι οι προοπτικές μας και αυτή είναι η φιλοσοφία μας. Θέλουμε να ελπίζουμε ότι η θέση μας αυτή και θα εκτιμηθεί και θα επιβραβευτεί. Τουλάχιστον, όπως έγινε μέχρι σήμερα. Και με την προοπτική αυτό να συνεχιστεί, όλο και περισσότερο, και στο μέλλον.

Ο Διευθυντής της Κλινικής

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΑΣ ΤΕΥΧΟΣ